هنوز به هوای زنگ زدن به مادر دستم به سمت گوشی کشیده میشود ...هنوز وقتی دیر میکنم خیـــــــــــــــــــــــال میکنم مادر است که زنگ زده سراغم را به نگرانی گرفته باشد ........هنوز دلم میخواهد مادر از خریدی طولانی برگردد .. فقط برگردد هنوز دلم میخواهد مادر از خوابی طولانی تر بیدار شود .....فقط بیدار شود هنوز دلم میخواهد مادر به نام صدایم کند ..........فقط صدا کند هنوز دلم میخواهد مادر باشـــــــــــــــــــــــــد ....فقط باشد لعنتی به این همه خواستن محال ..به این دل شکسته تکه تکه ...

به خودم که فکرمیکنم دوست دارم کاش به عقب برمیگشتم به کودکی ها !وخیلی چیزها را عوض میکردم ...وخیلی چیزها را هم البته اصلا دست نمیزدم !به دخترک یاد میدادم و مجبورش میکردم خودش را بیشتر دوست بدارد واین بیشتر یعنی بیشتر از همه ..دقیقا همه به او میگفتم خودت باید اول صف باشی همیشهقبل از پدر ومادرت حتی..به او میگفتم بچه باش وبچه گی کن ..توقرار نیست پسر و برادر و مرد باشی !تو تا ته ته دنیا تاروزی که موهای سپید برشقیقه ات بروید باید دخترک کوچکی بمانی..به او میگفتم مسئولیت پذیری حدی دارد بچه ...کاری نکن دنیا خیالش از بابت هرچیزی که تودر آن دخیل هستی راحت بشود کاری نکن که دنیا شانه هایش را بالا بیاندازد و بگوید خب این دیوانه که هست خودش را له کند مابرویم پی کارمانبه او میگفتم گاهی شانه خالی کنفرار کن !غیرقابل پیش بینی باش..به او میگفتم درد داشتن خجالت ندارد به او میگفتم لازم نیست همیشه قوی باشیضعیف بودن عیب نیستبرعکس !!!خیلی هم لازم است گاهی ..اگر به آن روزها برمیگشتم گوش دخترک را محکم میپیچاندم و میگفتم قدر درشتی چشمهایتقدر چالخند کوچکتقدر کودکی هایت را بدانوسعی کن زیبا باشی آنقدر که میشودآنقدر که وسع ت میرسی و هستیبه او میگفتم زیبایی یکی از ثروت های دنیای زنانه است که اندوه و گریه تباهش میکند البته آن بخش کروکودیلی دخترک راکه از دستکاری های خوشگل کننده به شدت گریزان است را دست نخورده باقی میگذاشتمو میگفتم همینطور نچرال قدر زشتی های قطعی وزیبایی های احتمالی ات را درکنارهم بدان...به عقب برمیگشتم اگر بغل شدن و بوسیده شدن و خواستن این دوتا را ازهمان بچگی به دخترک یادمیدادممیگفتم سعی نکن جوجه تیغی باشی دیوانهبه جایش خرگوش نرمالوی ملوسی باش کههی چلانیده بشود خب و چلانیدن را هم بلدباش

دخترکان ساکت وخموش را ... محکم تر بغل کنید ... طولانی تر .. .. وزیادتر دوست شان بدارید .. .. .. .. سکوت نشانه خوبی در " جولاب صولتی ها " نیست ...

جز اینکه پاشنۀ پای چپ را شکافته ام !و کشـــف کرده ام که عجب خون خوشرنگی دارم ...جز اینکه در گردابی از بیحسی غلت زده ام ....و جز اینکه هنــــــوز گاهی یادم میرود که -- - - - - - - - - - - - - -- - - ....هیچ اتفاق تازه ای نیفتاده ......همین !

خیلی وقت بود که میخواستم تکلیف یک چیزی را همینجا ..یک بار وبرای همیشه ..روشن کنم ..وخیلی وقت تر .... که دست ودلم به تایپیدن نمی رفت ...کلا به هیــــــــــــــــچ چیز..!و اما آن یک چیز :رودخانه ای خروشان را تصور کنید که دارد یکی را با خودش می برد ..!یعنی آب ِ جاری و به شدت روان .. یکی را به زور !.. سوار بر موجهایش سوق میدهد به سمت ِ نمیدانم کجا.....خب؟..خب ما فقط رفتن این یاروی موج سوار را میبینیم...جاری بودنش را ...روان بودنش را ...و رفتنش را با جریان ِ آب که انگار از آن گریزی نیست ...اینکه در این مسیر...در این جاری ِ اجباری...تیزی کدامین تخته سنگها ...یا دندانهای ! آشغالهای احتمالی توی آب ...!یا هر گاز و چنگ و زخم و آسیب ِ احتمالی دیگری ...تن ش را می خراشد ...و روحش را می ترساند ..وهزار ویک بلای دیگر..همه..از چشمان ِ ظاهربین ما دور می مانـَــد ....تنها چیزی که میبینیم رفتن است ...نماندن !...حکایت ِ جاری بودن زندگی و ادامه داشتن ش بعد از - - - - - - - - - - - - - - - حکایت عادت و عادی شدن!!!!!!!!!!...و حکایت سردی خاکـــــــــــــــ.....همه شان به چرتی ِ همان تصویر و تصور غلطی است که از سروته شدن یاروی توی ماهیتابۀ رودخانه !در ذهن ِ کوته مان !شکل میگیرد ...بی آنکه از جــِــلز و وِلــِــز شدنش ..ته گرفتن ..و سوختن ش در هجوم ِ آنهمه آب !..خبرداشته باشیم ...

دیروز متوجه شدم کلی از کامنت ها را تایید نکرده ام درهرسه دفترم...مخصوصا اینجا !نه چون نباید میکرده ام یا نه اینکه نخوانده باشم شاننهیادم رفته تایید کنم !..با کلی تاخیر از نوع چند ماه !ببخشید اگر وقت گذاشته اید و نظرتان را نوشته اید و این یاروی بی حواس فقط خواندهتوی دلش جواب داده.وهمین !ببخشید.......ته نوشت : بلاگفای قاتی ظاهرا خودش به طور خودسر " کامنت دانی " را فعلا که بسته!میخواستم در همان " دانی " بنویسم که بعضی کامنت ها عمرشان از سال هم گذشتهمال روزهای زیــــــــــــــــــــادی پریشانی دخترک !همه را دوباره میخوانم و تایید میکنمعذر..